مي داني فرق هنرعشق وهنرشمشيرچيست؟ شمشير يکي رادوتا ميکند ولي عشق دوتارا يکي مي دونستي اشک گاهي از لبخند با ارزش تره؟ چون لبخند رو به هر کسي مي توني هديه کني اما اشک رو فقط براي کسي مي ريزي که نمي خواي از دستش بدي ديشب خواستم واسه دل خودم فال بگيرم وقتي فالنامه رو باز کردم چشمم به شعري افتاد که هيچ ربطي به دل من نداشت تازه فهميدم که دلم مال خودم نيست يه مرداب براي بدست اوردن يه نيلوفر سالها ميخوابه تا ارامش نيلوفر بهم نخوره پس اگه کسي رو دوست داري براي

 

هیچ گاه فاصله ها حریف خاطره ها نمی شوند.....

 خدايا!کاش آنقدر بزرگ بودم که می توانستم دستهای تو را که برای دوستی دراز شده بود بگيرم،لمس کنم و ببوسم!کاش دستهای تو لمس کردنی بود کاش می توانستم سرم را در آغوش تو که مهربانتر و گرمتر از آغوش مادر است بگذارم و زار زار گريه کنم؛برای خودم،برای تمام کارهای بدی که کردم،برای تمام گلهايی که چيدم

 آمده ام باد بياموزدم چگونه رودها را بجنبانم آمده ام سنگ بياموزدم چگونه بر او برويم آمده ام ريشه بياموزدم از كدام سو به دل خاك برسم آمده ام گل بياموزدم شعر چگونه زيبا ميشود آمده ام پرنده بياموزدم، نگاهم چگونه پر ميگيرد؟

 

 

 زندگي نيرنگ و دل نيرنگ و وجدانها دروغ عشق ها .دوستي ها. مهرومحبت ها دروغ آخر اين عشق پاك و بي ريا ناكامي ست پس من دروغ و تو دروغ و عشق اين دنيا دروغ كاش مي تونستيم به همه بگيم عشقاي اين زمونه دروغه دروغ

 عشق را مي شود بيدار كرد عاشق را مي شود رام كرد عاشقم , ولي حيف اين عشق را نمي شود بيدار كرد

 
عشق يعني:چون خورشيد،تابيدن بر شب های دوست وچون برف ،ذوب شدن بر غم های دوست

 
حرف هیچکس را باور نکن! اگر شبی فانوس ِ نفسهای من خاموش شد ،

 

دنيا اين جوريه ديگه: اگه گريه كني ميگن كم آوردي ، اگه بخندي ميگن ديوونست ، اگه دل ببندي تنهات ميزارن ، اگه عاشق بشي دلتو ميشكنن ، با اين حال بايد لحظه اي را گريست ، دمي را خنديد ، ساعتي را دل بست و عمري عاشقانه زيست 
دیگه تمومه شیرین زبونی نکن اشک منو در نیار نامهربونی نکن هرجه بلا کشیدم تقصیر سادگیم بود اینهمه غصه و غم حاصل زندگیم بود 
شاید ای با غم من بیگانه بر من از پنجره ای میخندی با تو حرفی دارم خسته ام بیمارم جز تو ای دور از من از همه بیزارم 
گفتمش آغاز درد عشق چيست؟ گفت آغازش سراسر بندگيست گفتمش پايان آن را هم بگو گفت پايانش همه شرمندگيست گفتمش درمان دردم را بگو گفت درماني ندارد، بي دواست گفتمش يك اندكي تسكين آن گفت تسكينش همه سوز و فناست 
نقش كردم رخ زيباي تو بر خانه دل........خانه ويران شدوآن نقش به ديوار بماند

من ادعا نمی کنم، همواره به یاد کسانی هستم که دوستشان دارم ولی می توانم ادعا کنم که لحظاتی که به یادشان نیستم نیزدوستشان دارم 
اگر انسانها بدانند فرصت باهم بودنشان چقدر محدود است محبتشان نسبت به يکديگر نامحدود مي شود
 براي شكستن من يه اخم كافيه ... نيازي به فريادت نيست واسه اشك ريختنم سكوت تو كافيه ... نيازي به قهر نيست براي مردنم حرف رفتنت كافيه ... نيازي به انجامش نيست
 زندگي يخ زدن گل سرخ در حصار سردكينه‌هاست